In Cultuur

‘s-Hertogenbosch 9 juli – Komende editie van Theaterfestival Boulevard (van 2 t/m 12 augustus 2018) biedt letterlijk een podium aan veelzijdige uitingen van genderidentiteit. Het thema komt terug in zowel de programmering als verdiepende activiteiten. 

Aanleiding voor het programma is het Europese samenwerkingsverband rondom de thema’s genderidentiteit, seksuele voorkeur en activisme waar Theaterfestival Boulevard sinds 2017 onderdeel van uitmaakt: Performing Gender – Dance makes differences. Met vijf collega-festivals uit Europa (Bassano, Bologna, Leeds, Ljubljana en Madrid) voert het festival twee jaar lang de dialoog over identiteitsvraagstukken rondom mannelijkheid, vrouwelijkheid, seksuele voorkeur, activisme en het vermogen van dans om hieraan uitdrukking te geven. Choreografen afkomstig uit de partnerlanden, doen onderzoek en presenteren de uitkomsten van hun onderzoek bij de Europese partners. 

Tijdens Theaterfestival Boulevard 2018 is het project drijfveer voor een uitgebreid programma van voorstellingen en activiteiten, dat genderidentiteit, seksuele voorkeur en activisme belicht vanuit diverse (Europese) perspectieven. Er zijn meerdere voorstellingen, afkomstig uit Italië, Verenigd Koninkrijk, Israël en Noorwegen/Denemarken, te zien waarin gender een thema is. Ook is er randprogrammering rondom deze producties. De (brede) thematiek wordt zichtbaar tijdens het festival voor het hele publiek. Zowel bij degenen bij wie genderkwesties dagelijks om aandacht vragen, of bij ‘ervaringsdeskundigen’ uit de LBTGQI – community. Maar ook publiek dat zich niet bewust is van de rol die gender speelt in het dagelijks leven, zal deze inhoud meekrijgen tijdens het festival. 

Programma
Onder het motto ‘What you see is what you guess’ nodigen zij je uit om verder te kijken dan wat je waarneemt. Op het podium en daarbuiten. Elf dagen en vooral langer. De voorstellingen van onder meer Pippo Delbono, Tabea Martin, Daniel Mariblanca en Liz Aggiss laten zien dat onze traditionele verdeling in mannen en vrouwen de werkelijkheid tekort doet. Bekijk hier het document met het volledige programma.

Performing Gender
Tijdens het festival zijn de choreografen/artiesten van Performing Gender te gast voor een trainingsweek in ‘s-Hertogenbosch. Hierin leveren partners uit de stad en de makers van voorstellingen die te zien zijn tijdens Boulevard een bijdrage aan contextprogramma’s als trainingen, lezingen, gesprekken. Er zijn zowel openbare ontmoetingen als werksessies voor genodigden en betrokkenen. Besloten workshops worden gegeven door onder meer Liat Waysbort, Keren Levi, Daniel Mariblanca en Liz Aggiss.

PROGRAMMA ROND HET THEMA GENDER: specifieke informatie van de organisatie:

Orchids: Compagnia Pippo Delbono

Vijftien performers, straatartiesten en mensen met een beperking heeft theatermaker Pippo Delbono [1959] tot zijn beschikking. Zij dienen de kunst en hem, de Italiaanse grootmeester. Van de vijftien maakt hij levende schilderijen. Maar waterpas hangen ze nooit, want Delbono heeft een zwak voor scheve levens. Een van zijn performers is Bobò, een doofstomme man die vijfenveertig jaar in een inrichting zat voordat hij in dit spraakmakende gezelschap belandde.

Orchids is een aaneenrijging van intrigerende en barokke collages. Vaak speelt Delbono met referenties aan katholicisme, homoseksualiteit en de vervaging van de grens tussen echt en onecht. Symboliek en emoties laten zijn tableaus veelvuldig uit hun lijsten barsten. Zijn tekstuele inspiratiebronnen zijn onder anderen Shakespeare, Kerouac, Deep Purple en Büchner. Voor Pippo Delbono is de orchidee zowel de meest betoverende als verdorven bloem, “omdat je niet kunt zien of hij nep of echt is – net zoals de tijd waarin we nu leven.” Een zinsbegoochelende totaalcreatie over de waarheid liegen.

La Repubblica” “A beautiful piece of work, full of rare tenderness. It tells us who Pippo Delbono really is: the craziest, least polished, most exaggerated talent in Italian theatre.”

Nederlandse première, Italiaans gesproken, Nederlandse en Engelse boventiteling

10 en 11 aug 2018 om 20.30 uur: Theater aan de Parade

Juliet and Romeo: Lost Dog/ Ben Duke

Onzin, hun dubbele zelfmoord. Een tragische liefde? Ja, ho: dat ontkennen Juliet en Romeo niet. Maar de Levenseindekliniek? Nooit gebeld. Waar Shakespeare definitief een punt achter hun tragedie zette, hunkerden zij stug verder. Er kwam zelfs een huwelijk van. Nu zijn Romeo en Juliet veertigers, ontgoocheld en in relatietherapie. Wij mogen hun bitterzoete gevecht zien, maar ook hun allereerste ontmoeting, dans en seks. Toen kwamen de kinderen. The rest is howling history.

Juliet and Romeo is een intelligente en toegankelijke danstheatervoorstelling. Thema: de leugens over de liefde die we onszelf vertellen. Op Boulevard 2016 veroverde Ben Duke hart en hoofd met Paradise Lost. Nu knielt hij voor Solène Weinachter, die op popcorn en herinneringen kauwt. Ontroerend, wrang, liefdevol.

The Guardian: “Smart, subversive and sexy” *****
The Stage: “A goddamn masterpiece.”
*****

Nederlandse première, Engels gesproken, Nederlandse boventiteling

8 t/m 10 aug om 19.00 uur: Bij Katrien

Stabat Mater: Patricia Okenwa, Kristel van Issum & Cora Burggraaf

Tientallen componisten verklankten het Stabat Mater, het dertiende-eeuwse gedicht over Maria die treurt om haar gekruisigde zoon. Troost voor de oren. Maar ook voor ogen en geest, bewijst dit internationale project. In 2016 nodigde het dansfestival in het Italiaanse Bassano del Grappa vrouwelijke choreografen uit om een Stabat Mater voor kerken te creëren. Drie dansstukken waren op Boulevard 2017 te zien. Deze nieuwe editie – eveneens in kerken en kapellen – telt één dansvoorstelling, één installatie en één muziektheatervoorstelling.

Choreograaf Patricia Okenwa van het Londense dansgezelschap Rambert legt in Stabat Mater het accent op moederschap – dat van haarzelf, de vier dansers en vele andere moeders. Talloze vrouwenstemmen vormen een soundscape.

Choreograaf Kristel van Issum, jarenlang aan T.r.a.s.h. verbonden, maakt #Catalog of Shadows, waarin Ulrika Kinn Svensson zeven vrouwelijke archetypen verkent.

Mezzosopraan Cora Burggraaf en harmoniumspeler Annelies Focquaert brengen Miroir de peine et d’amour[1923], een gedichtencyclus van dichter Henri Ghéon op muziek van Hendrik Andriessen. Ghéon schreef een ode aan de liefde tussen moeder en zoon, nadat hij haar voor zijn ogen had zien verongelukken. De drie voorstellingen vormen een ‘kapelroute’ die je met één kaartje kunt bezoeken.

Première

8 t/m 10 aug om 17.00 en 19.30 uur

Pink for Girls & Blue for Boys (6+): Tabea Martin

Alles staat klaar voor een wild feestje. De vier performers – twee mannen en twee vrouwen – hebben er zin in. Wilder en woester wordt het. En bij elke valpartij of grootbekkerij groeit het inzicht dat de prettig gestoorde dansvoorstelling Pink for Girls & Blue for Boys over de afbakening van jongens en meisjes gaat.

Grondstof voor de Zwitserse choreograaf Tabea Martin zijn de gesprekken die ze met kinderen voerde. Bestaan er roze en blauwe tranen? Hoe en wanneer begint de onverbiddelijke tweedeling in jongens en meisjes? De vier dansers kieperen alle vooroordelen en clichés over gender op een berg en maken er een vreugdevuur van. It’s partytime, waarbij ze de ongeschreven wetten van het kindertheater fijntjes onderuit trekken. Pink for Girls & Blue for Boys is een verrukkelijk ontregelende dansvoorstelling, die uitnodigt om oude grenzen speels te doorbreken. P.S. Het woordgeslacht van grens? Vrouwelijk. Nog even.

Theaterkrant: “Ze lappen alle politieke correctheid als piepschuim aan hun kont en braken als het ware de roze en blauwe verf uit.” ****

11 aug om 17:00 en 12 aug om 16:00: Verkadefabriek / Grote zaal

Kyabajo: Jija Sohn

Ze flirt met flair, steekt je sigaret aan, vult tijdig je glas. “Welkom in de Kyabakura bar”, zegt ze. Met jou voert ze een intelligent gesprekje. Alle stress van deze werkdag glijdt van je af. Ze streelt je arm, je ego, je mannelijkheid. Je bent klaar om verliefd te worden. Maar wat deze kyabajõ achter haar façade verbergt, weet je niet. Nog niet.

Deze beeldende performance wekt de schijn van louche luchtigheid. Tegelijkertijd verleidt de Japans-Koreaanse performer Jija Sohn [Kyoto, 1982] haar publiek in een spel van onderdrukking, macht en bevrijding. Van 2005 tot 2008 werkte ze zelf als kyabajo in een bar in Tokyo.

Theaterkrant over haar vorige productie Geisha’s Miracle: “De maskers gaan af.” ****

3 en 4 aug om 21.30 uur, 4 aug ook om 16.00 uur: Orangerie

71BODIES1DANCE: Daniel Mariblanca

Danser en choreograaf Daniel Mariblanca maakte op Boulevard 2017 grote indruk met zijn compromisloze solo WOMAN, waarin hij het mannelijke en vrouwelijke in zichzelf liet vervloeien. Al enkele jaren speurt Daniel naar lichamen waarbij de relatie tussen gender en sekse niet zo vanzelfsprekend is.

In Noorwegen, Zweden, Spanje, Denemarken en Italië vond Daniel 71 transgenders. 

71BODIES 1DANCE is een veelkantig project – dans, film, fotografie – dat op hun persoonlijke verhalen en ervaringen is geïnspireerd. Poëtisch, [onder]zoekend, sociaal en politiek belangrijk. In oktober is de première in Bergen, bij OktoberDans Festival; nu al op Boulevard. [nagesprek na iedere voorstelling]

3 t/m 5 aug om 17.15 en 20.00 uur: Josephkwartier / Artemis zaal

Bij deze voorstellingen horen ook een expositie en een installatie.

Slap and Tickle: Liz Aggiss

Onverschrokken, ontembaar en onaangepast. Drie O’s waar veiligheidsdeskundigen al snel zenuwachtig van raken. Liz Aggiss niet, want deze O’s vormen haar karakterbeschrijving.

In de soloperformance Slap and Tickle stelt ze de oudere vrouw en haar lichaam centraal. Intens onderzoekt ze situaties waarin de vrouw in opstand komt tegen sociale codes, aannames en haar eigen naïviteit. Dat levert een explosieve mix van punk, anarchie, hedendaagse dansperformance, protest en maatschappelijk debat op, gedrenkt in zoutzurige humor.

In 1986 ondersteunde ze The Stranglers met haar visuele cabarettroep The Wild Wigglers; in 2017 won ze de Total Theatre Award Edinburgh Festival, de oogst van dertig jaar compromisloze fysieke performances, dansfilms en choreografieën. [nagesprek na beide voorstellingen]

The Guardian: “Puntig en verbluffend grappig.”
Seeing Dance.com: “Rauwe, ongeremde humor, die een hele wereld van vooroordelen met betrekking tot seksen ontmaskert.”

Nederlandse première, Engels gesproken

10 en 11 aug om 21.30 uur: Josephkwartier

STARMAN: Sven Ratzke

Ground Control to Major Sven, take your protein pills again. Check ignitiation and lift off: we’ll be with you! Het was Bowie zelf die Sven Ratzke in 2015 toestemming gaf om zijn meesterlijke oeuvre – van Space Oddity en Rebel Rebel tot Heroes en Blackstar – voor een concert te gebruiken.

Theatrale alleskunner Ratzke ontwikkelde Starman, een kameleontisch alter ego dat van Aladdin tot Ziggy recht aan Bowie doet. Zijn Bowieinterpretaties zijn een overtuigende ode aan de man die met identiteiten speelde en cultuurgeschiedenis schreef. Eigenzinnig, theatraal, filmisch, glamorous outfits en ruige improvisaties. Na New York en Berlijn landt Starman plus band op Boulevard, waar Ratzke met Homme Fatale vorig jaar alle avonden uitverkocht.

NRC: “Exuberante, rijkgeschakeerde show” ****
Daily Mail: “Bravo! This is a must see show!
Ratzke is a five star guy.” *****

7 t/m 10 aug om 20.30 uur: Festivalplein | BLVRD Theater

Vijf miniaturen en een gesprek: Performing Gender

Performing Gender: Dance makes differences is een veelomvattend project van zes Europese festivals – waaronder Boulevard in samenwerking met DansBrabant – en vijf choreografen, vijf dramaturgen en vijftig dansers uit vijf landen [Spanje, Slovenië, Engeland, Italië en Nederland]. Middels dans onderzoeken ze het thema gender, identiteit en/of seksuele voorkeur. Oogmerk: het gesprek hierover aanwakkeren. Tijdens Boulevard spreken de deelnemers met [ervarings]deskundigen, geven ze een workshop aan stadsbewoners en werken ze in de Bank van Leening aan een solo, waarvan het resultaat op za 11 aug te zien is.

11 aug om 20.00 uur: Bank van Leening

ATELIERS / WORK-IN-PROGRESS

Is this porn? No, this is love: Julie Cafmeyer

Tot voor kort lag de diepste afgrond ter wereld in Kroatië: 506 meter loodrecht naar beneden. Maar het ravijn in deze theaterdialoog maakt een tikje duizeliger. Aan de rand ervan staan twee geliefden. Zij aan de ene kant, hij aan de andere. Geen brug te bekennen.

Na De Therapie en Bombastische Liefdesverklaring, buigt theatermaker Julie Cafmeyer [1987] zich opnieuw over de peilloosheid van de liefde. In Is this porn? No, this is love neemt ze elke avond plaats op de sofa. Naast haar telkens een andere mannelijke tegenspeler, met wie ze het verzanden van hun ooit onstuimige relatie bespreekt. Een voorstelling vol wrange humor, duistere lichtheid en vermakelijke tragiek.

2 t/m 4 aug om 20.30 uur: Josephkwartier / Pand 18 studio

Atelier: En toen schiep God Mounir: Mounir Samuel

In de theatersolo En toen schiep God Mounir onderzoekt Mounir Samuel [1989] de grenzen van geloof, gender en geografie. Aan grondstof geen tekort: hij is politicoloog, schrijver en performer van Nederlands- Egyptische huize. Tussen 2011 en 2015 kwam hij tweemaal uit de kast. Eerst als prominente biculturele, religieuze lesbienne en later opnieuw als genderqueer man. Met behulp van story-telling, muziek, dans, audiovisueel materiaal en elektronische waterpijpen [!] beproeft Mounir de vraag wat ware vrijheid is – en hoeveel die vrijheid hem waard is.

7 en 8 aug om 14.30 uur: Josephkwartier

Atelier: My erotic performance: Julie Cafmeyer

Voor haar nieuwe voorstelling My erotic performance put theatermaker Julie Cafmeyer [1987] inspiratie uit een intrigerende zin van kunstenares Miranda July [USA]: “Every person, no matter how plain, has one great erotic performance in her—the one in which she doesn’t know what she’s doing and is desperately trying to save her life.” In deze open studio/ repetitie onderzoekt Julie hoe ze het patriarchaat gaat uitdagen.

5 en 6 aug om 14.30 uur: Josephkwartier / Pand 18 Studio

PROGRAMMA PERFORMING GENDER

Tijdens Boulevard spreken de deelnemers van Performing Gender – Dance makes differences met [ervarings]deskundigen, geven ze een workshop aan stadsbewoners en werken ze in de Bank van Leening aan een solo, waarvan het resultaat op za 11 aug te zien is. Er verschillende mogelijkheden om de deelnemers te ontmoeten tijdens Boulevard.

Zaterdag 4 augustus: 22.00 uur: Nagesprek bij Kyabajo van Jija Sohn (open voor publiek)

Zondag 5 augustus: 20.00 uur: Daniel Mariblanca – 71 Bodies 1 Dance (inclusief nagesprek)

Maandag 6 augustus: 19.00 uur: Katja Heitman – The Anti-Algorithm en 21.00 uur: Guilherme Miotto – .Ball

Woensdag 8 augustus: 19.30 uur: Gezamenlijk bezoek aan Stabat Mater (inclusief nagesprek)

Donderdag 9 augustus: 19:00 uur: Gezamenlijk bezoek aan Andante van Igor & Moreno

Vrijdag 10 augustus: Gezamenlijk bezoek aan voorstelling Slap & Tickle (21.30 uur) óf Orchids (20.30 uur)

Zaterdag 11 augustus: 20.00 uur: Vijf miniaturen en een gesprek; het resultaat van de trainingsweek!